OVERDENKINGEN VAN EEN CORONAPATIËNT

DEEL 2, TEGENLICHT

Ik heb zeggen en schrijve één keer in mijn leven in dienstverband gewerkt, in mijn studententijd. Dat was een zomerbaantje voor een telemarketingbedrijf in Den Haag. Ik moest verplegers en assistenten bellen om te vragen naar de persoonlijke gegevens van de artsen waar ze voor werkten: verjaardag, kinderen, hobbies etc. Die gegevens werden dan doorverkocht aan de farmaceutische industrie, zodat ze de betreffende arts een leuk cadeautje konden geven op zijn verjaardag. Sommigen assistenten smeten kwaad de hoorn op de haak, maar de meesten waren zo vriendelijk om alles door te geven.
Ik verdiende er goed mee, totdat ik na twee maanden zoveel weerstand en wroeging had dat ik mijn baan opzei. Ik concludeerde destijds dat ik niet zo geschikt was voor werken in dienstverband. Te eigenwijs en te kritisch.

Een ander bijbaantje betrof het testen van geneesmiddelen. Twee weken lang in een luxe resort, waarbij je een geneesmiddel kreeg ingespoten om te kijken hoe het werkt. Je kon gewoon studeren en je werd slapend rijk. Ook heel lucratief, en heel fout. Nooit meer gedaan.

Als ik op mijn zoektocht naar het Coronavirus wat rondsnuffel in de farmaceutische industrie valt me vooral op hoe hoog de bedragen zijn die erin omgaan. Astronomisch! Het is de tweede rijkste industrie ná de wapenindustrie. Salarissen van een paar miljoen per jaar zijn niet vreemd.

Over de questie of het virus van vleermuizen komt dan wel uit een laboratorium ben ik nog steeds niet uit. Als ik een internetpagina open krijg ik een quiz om te weten of ik feit en fictie van het corona virus kan onderscheiden. De bedoeling van de quiz is om mensen te helpen fakenews over het virus te ontmaskeren. ‘Helpt vitamine C tegen het virus?’ Goede antwoord: Nee. Helpt stomen tegen het virus? Goede antwoord: Nee. Komt het virus van vleermuizen of uit een laboratorium? Goede antwoord: vleermuizen.

Verdorie, nu had ik de questie eindelijk laten rusten, brengt internet me weer terug bij mijn nachtelijke overdenkingen. Ik vraag me nog steeds veel zaken af, maar laat ik positief beginnen. In plaats van de ‘fakeberichten’ van dubieuze sites wil ik graag een goed onderbouwde wetenschappelijke verklaring vinden. Die vind ik: wetenschappers van THE SCRIPPS RESEARCH INSTITUTE schrijven in een artikel absoluut zeker te weten dat het virus niet uit een lab komt, en dus niet man-made. Gelukkig, denk ik. Mijn achterdochtige geest wordt enigszins gesust. Het artikel is derhalve ingewikkeld dat ik het niet helemaal begrijp, dus ga ik maar eens op onderzoek naar wie daar voor betaald heeft. Gewoon voor de zekerheid. Follow the money.

Wikipedia: “Scripps Research is een Amerikaanse medisch onderzoeks-instituut zonder winstoogmerk dat zich richt op de biomedische wetenschappen. Het instituut heeft zijn hoofdkantoor in Californië en heeft 250 laboratoria met 2.400 wetenschappers en ander personeel, waarmee het de grootste particuliere, non-profit biomedische onderzoeksorganisatie in de Verenigde Staten is en een van de grootste ter wereld. Het instituut bezit bijna 1.000 patenten, produceerde 8 door de FDA goedgekeurde geneesmiddelen en heeft meer dan 70 spin-off-bedrijven gegenereerd. Volgens de Nature Innovation Index 2017 is Scripps Research de # 1 meest invloedrijke onderzoeksinstelling ter wereld. “

Niet de eerste de beste dus. Dit non- profit instituut behoort tot de top van de biochemische wetenschap. Maar dan valt mijn oog op de in 2016 nieuw aangestelde chairman van The Scripps Institute, John C. Martin, voordien voorzitter van Gilead Science. Dat is de naam van een bedrijf dat ik al eerder tegenkwam. Toen dr. John C. Martin overstapte van Gilead Science naar the Scripps Institute kreeg hij een gouden handdruk mee van 26 miljoen dollar. Zijn totale salaris bij Gilead was een slordige $180 miljoen per jaar. ( eigenlijk moet ik zeggen ‘compensatie’; bij zulke hoge bedragen heb je het niet over ‘salaris’. Dat klinkt zo banaal) Ik vermoed dat zijn salaris bij het non profit instituut niet veel lager zal zijn. John C. Martin staat nummer tien op de Forbes lijst van rijkste mannen met een vermogen van 1.2 biljoen dollar. Tot zover het non- profit gehalte van the Scripps Institute….

Ik weet nog niets meer over de oorzaak van het virus, maar die torenhoge bedragen en salarissen fascineren me. Daar moet je toch wel heel, héél erg veel doosjes medicijnen voor verkopen. Ik kan me voorstellen dat wetenschappers van het instituut niet graag een smet op hun wetenschappelijke blazoen hebben, als blijkt dat dergelijke virussen gewoon uit laboratoria kunnen ontsnappen. Maar dat is vooralsnog een conclusie die ik niet wil trekken. Wellicht doen de beste mannen gewoon hun werk.

Als ik wat verder rondkijk bij Gilead Science vind ik wat verrassende feiten. Mijn eigenwijze Sherlock Holmes karakter is weer helemaal wakker. Zo verdiende dit bedrijf 4,5 billion dollar in 2017, en bedroeg de marktwaarde in 2018 93,4 billion dollar. De getallen beginnen me inmiddels te duizelen. Dit lijkt wel het monopolyspel van de super, superrijken. De Chairman die voorafging aan John C. Martin was Donald Rumsfeld. Wegens een ander baantje als ‘Secretary of Defense’ onder de regering van Bush gaf hij het stokje over.

Gilead Science blijkt bij nader onderzoek niet zo’n frisse onderneming te zijn: belastingontduiking via Ierland, het uitstellen van Aids medicijnen om hun winst te verhogen, exorbitant hoge bedragen voor bepaalde medicijnen: 1 pil Sofosbuvir kost 1000 dollar. Het standaardpakket voor 84 dagen kost bij elkaar 84.000 dollar.’

Ja, dat laatste begrijp ik wel. Hoe moet je anders die salarissen bij elkaar verdienen?
Ik besef dat ik met mijn mannenwerk toch echt de verkeerde bedrijfstak heb gekozen als je het uitdrukt in klinkende munten. Had ik mijn baantje bij het telemarketing bedrijf maar niet moeten opzeggen…

En wat wil het toeval: Gilead Science heeft een mogelijk medicijn tegen het corona virus, dat ze al eerder hadden gebruikt bij het Ebola virus: Remdesivir. Trump kondigde het aan als mogelijke oplossing van de pandemie. Het gevolg: de aandelen van Gilead Science stegen met 11 %.

Er blijken langzaamaan wat kruisverbanden duidelijk te worden. Het NIAID, The National Institute of Allergy and Infectious Diseases, sponsort zowel het Scripps Institute, dat de link met het laboratorium ontkent, als het Wuhan Institute of Virology zelf. Een schenking van het NIAID van 3.4 miljoen dollar was bedoeld voor… het onderzoek naar coronavirussen in vleermuizen. Het NIAID is onderdeel van het NIH, National Institutes of Health, waar onder andere dr. Fauci bij werkt, de dokter die Trump adviseert in de corona crisis. En wie is onder andere adviseur geweest van het NIAID? Dr. john C. Martin. Al met al een kleine wereld, lijkt het, waar iedereen iedereen kent. Begrijpelijk ook, omdat biotechnologie en virusonderzoek een specialistische tak van sport is.

Terug naar China. Ik weet ondanks al mijn overpeinzingen niets meer. Ik lees een verhaal over een jonge Chinese stagiaire, die in het Wuhan Institute of Virology heeft gewerkt, geïnfecteerd is geweest en daarna spoorloos verdwenen is. Kan het zijn dat zij patiënt Nul was? Bij navraag wordt ontkent dat ze er ooit gewerkt heeft, of jaren geleden gezond vertrokken is. Maar voor de zekerheid hebben ze haar gegevens bij het instituut uitgewist. Alleen haar naam staat er nog. Een dubieus verhaal.

‘Hou toch op met al dat gepuzzel,’ raadt een goede vriend me aan. ‘Dat is niet goed voor je gezondheid. Je kunt beter genieten van de zon en van het moment.’ Hij heeft gelijk, denk ik en ik laat het verhaal rusten. Voordat ik het weet raak ik steeds dieper verzeild in een of ander complot. Al mijn eerdere onderzoeksfeiten heb ik naar de krant en twee journalistieke programma’s gestuurd: Zembla en Tegenlicht. Zij moeten maar verder kijken of ze er iets mee kunnen doen. Van Tegenlicht krijg ik een keurig mailtje terug: ‘We geven het door aan de betreffende redactie.’ Dat stelt gerust en ik laat het verhaal los. Het virus sluimert nog een klein beetje in mijn lijf en ik moet het rustig aan doen.

Een week later krijg ik een bericht dat inslaat als een bom: Tegenlicht heeft een uitzending over het corona virus in China gepland, maar vervolgens afgelast, wegens bedreiging van de geïnterviewde personen…. Ik schrik me rot. Zouden ze tot dezelfde conclusie zijn gekomen als ik? Zouden ze mijn materiaal hebben gebruikt of hebben ze een heel andere ingang voor het programma? De maker van het programma, de jonge en succesvolle Ruben Terlou, laat doorschemeren in de Varagids dat hij ‘ niet uit kan sluiten dat het virus uit een lab in China afkomstig is.’

Ik ben direct in staat van paraatheid. Ik bel naar de ontwerper van mijn website, die zeer goed thuis is in privacy en alles wat met internetveiligheid te maken heeft. Toen ik met het onderzoek begon heb ik hem gevraagd om mijn site, computer en telefoon extra te beveiligen. Het voelde volstrekt paranoia, maar toch leek het me verstandig. Je weet maar nooit. Er kwamen namelijk verdacht veel Chinese bezoekers op mijn nederlandse site. ‘Heel normaal,’ zegt mijn websitebouwer. ‘Dat zijn allemaal bots en trollen.’ Maar er wordt ook geregeld getracht in te loggen op mijn site, en dat baart mij meer zorgen. ‘Ook dat is normaal,’ legt hij uit. Voor de zekerheid stelt hij de veiligheidsnormen nog wat bij. ‘Maar als ze erin willen komen, dan lukt ze dat toch wel,’ zegt hij. Mijn god, denk ik, in wat voor wereld zitten we?

Het bericht van Tegenlicht heeft me echt schrik aangejaagd en ik ga ongerust naar bed. Ik kijk nog wat filmpjes op Youtube, waaronder een interview met John C. Martin, Bill Gates, dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus, hoofd van de WHO en Dr. Fauci. Dan val ik in slaap.

Ik wordt wakker met een droom van een neushoorn die van voren wit is en van achter zwart. Ik denk terug aan de mannen in de filmpjes en langzaam valt het kwartje. Wat me namelijk opviel aan Dokter John Martin – die ik nog niet eerder live gezien had – is dat het een aimabele, betrokken man is, die zijn leven in dienst heeft gesteld van het zoeken naar oplossingen voor patiënten. Ik kan geen kwaad in de zin ontdekken. Ook bij de andere mannen niet. Stuk voor stuk mannen die zich inzetten voor de ‘goede zaak.’ Na een goede nachtrust kijk ik opeens anders tegen deze mannen aan en besef ik hoe snel je iemand in je eigen hoofd zwart kunt maken en kunt demonizeren.

Maar er valt ook een tweede kwartje: de neushoorn in de droom is zowel wit als zwart. Iedereen zit vast in zijn eigen paradigma en heeft zijn eigen blinde vlek. Deze mannen kijken vanuit de wereld van de biotechnologie en de wetenschap. Dat is de enige waarheid die ze kennen.
De Ethiopische dr. Tedros heeft met eigen ogen gezien hoe vaccins tegen malaria en andere tropische ziekten duizenden doden hebben voorkomen en hoe het zijn volk op een ongelooflijke manier heeft geholpen. Maar hij is tevens zwaar beïnvloed door China, dat grote investeringen in zijn land heeft gedaan.
Bill Gates gelooft vanuit zijn filantropische gedachte dat dit het beste is wat hij voor de mensheid kan doen. Zijn ‘Bill and Melinda Gates Foundation’ heeft een onvoorstelbaar groot netwerk waarmee hij zijn visie wereldwijd financiert en promoot: Van de WHO tot en met regeringen; van farmaceutische bedrijven als Pfizer, Novartis, GlaxoSmithKline and Sanofi Aventis tot mediabedrijven als Der Spiegel en Der Zeit; van the Scripps Research Institute tot en met het Wuhan Institute of Virology. Maar hij ziet niet dat er wellicht ook duistere kanten aan zijn filantropie zitten. Ik zie echter geen doortrapte boef met kwade intenties, zoals hij op social media vaak wordt afgeschilderd, maar een bevlogen wetenschapper, zakenman en filantropist. Weliswaar met een wat eenzijdige benadering van de waarheid, waarin louter wetenschappelijke waarden gelden. En de macht van geld.

Vanuit mijn eigen werk met mannen, met nederlandse en belgische mannen, met palestijnse mannen en israelische mannen, russische mannen, politiemannen etc. weet ik hoe makkelijk het is om een oordeel te vellen op het eerste gezicht. Een ander direct in een hokje te plaatsen. Als je daarna ieders eigen verhaal aanhoort smelt je eigen oordeel en zie je opeens de mens of het jongetje in de ander: we hebben goede en slechte kanten, zijn allemaal bang, doen ons best en willen iets bijdragen aan de wereld. De ander verduivelen heeft daarbij geen enkele zin. Zeker niet in de huidige situatie. Ik besef juist dat we nader tot elkaar moeten komen, echt gaan luisteren om tot een diepere oplossing te komen. We hebben zowél reguliere als alternatieve gezondheidszorg nodig: vaccins én sinaasappelen. Antibiotica én stoombaden, liefde én waarheid, kritiek én mildheid. Maar vooral: een open oor en hart voor elkaars verhaal…

Ik kijk met andere ogen opnieuw naar China: de verkramping, het verzwijgen, hoe ze in hun maag zitten met een verschrikkelijk drama, en hoogstwaarschijnlijk met een menselijke, maar afgrijselijke fout in een laboratorium. Ik kan voorbij mijn angst, oordelen en boosheid kijken en zie een grootmacht die worstelt met zijn schaduwkant. Zoals we allemaal doen.
Ik weet: het verhaal is nog lang niet af, en de waarheid moet – en zal – uiteindelijk boven tafel komen, maar wellicht is de belangrijkste sleutel in dit verhaal dat we dat met mildheid en compassie doen.

  • wordt vervolgd –